Aruj.org
The universe is made of stories, not atoms. – Muriel Rukeyser

วันนี้อยู่ๆ ก็นึกไปถึงหลายๆ เรื่อง เนื่องจากต้องเดินทางนาน สมองจึงคิดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ และก็ปิ๊งไอเดียนึงขึ้นมา ซึ่งผมคิดว่าอยากจะนำเสนอให้ทุกท่านได้ลองอ่านกันดู เผื่อถ้าใครอยู่ในบทบาทที่สามารถทำอะไรกับวงการอุดมศึกษาได้ จะได้ลองเห็นเป็นไอเดียครับ

.

สำหรับหัวข้อนี้ ก็ตรงกับหัวข้อที่เขียนตัวโตๆ อยู่ข้างบนครับ ไม่มีอะไรผิดเพี้ยน

.

“สิ่งที่ควรเพิ่มเติมในหลักสูตรทางด้าน IT ของมหาวิทยาลัย”

.

สมัยที่ผมเรียนมหาวิทยาลัย (อันที่จริงมันก็ยังผ่านไปไม่นาน แต่ก็ตั้ง 2 ปีแล้วนะ) ผมได้เรียนวิศวฯ คอมพิวเตอร์ ซึ่งได้เรียนนู่นนี่นั่นมากมาย, ได้ลองทำ ลองคิดอะไรเรื่อยๆ และปิดท้ายด้วยการทำ Senior Project เหมือนๆ กับที่ทุกๆ คนในสายนี้ควรจะได้ทำ

.

ประเด็นคือ ผมลองจินตนาการกลับไปเล่นๆ ว่า “ถ้าเกิดผมเรียนจบปุ๊บ และอยากสร้างอะไรซักอย่างเป็นของตัวเองทันที ผมจะทำมันให้สำเร็จได้ไหม?”

.

มาลองไล่ลำดับกัน ว่าถ้าผมจะทำอะไรซักอย่างที่ว่านั่นเป็นของตัวเอง ผมต้องทำอะไรบ้าง

.

1. คิดขึ้นมาให้สำเร็จก่อน – อันนี้ใครคิดออก หรือมีไอเดียอยู่แล้ว ก็คงไม่มีปัญหา แต่ถ้าใครยังไม่มี ก็ต้องนั่งหาไอเดียกันต่อไป

.

2. พิสูจน์ว่ามันควรจะได้ผล – เป็นขั้นตอนการทำ Research ทั้งเชิงเทคนิค และเชิงธุรกิจ หาดูว่าการผลิตจะต้องทำยังไง ใช้เทคโนโลยีอะไรบ้าง ใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ และมองหาว่าจะไปขายยังไง ขายใคร ขายเท่าไหร่ คู่แข่งมีใคร รายละเอียดเป็นยังไงบ้าง บลาๆ

.

3. ดำเนินขั้นตอนตามกฎหมาย – ความคิดของผมมาตายที่ตรงนี้ เนื่องจากว่า ไม่มีความรู้อะไรเลยแม้แต่น้อย หรือถึงแม้แต่จะไปศึกษากฎหมายมาบ้างเพื่อเรื่องนี้ ผมว่าก็ต้องมีบางอย่างที่เรา “หลุด” เพราะความขาดประสบการณ์ และขาดความรู้ทางด้านนี้อย่างชัดเจนแน่นอน

.

4. ลงมือทำ – อันนี้ยังไม่ได้ไล่ลำดับเลยตอนนั้น เพราะมาตายซะก่อนที่ข้อที่แล้ว

.

ผมเองไม่ได้คาดหวังหรอกครับ ว่าหลักสูตรทางด้าน IT ควรจะสอนเรื่องกฎหมายพวกนี้ แต่ว่า ก็ยังมีบางส่วนเล็กๆ ที่ผมคิดว่าถ้าเราได้รู้เรื่องพวกนี้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย มันคงจะช่วยเปลี่ยนมุมมองต่อการทำอะไรหลายๆ อย่างของเราทีเดียว

.

ในความเห็นของผม อย่างน้อยๆ สิ่งที่เราควรจะได้จากมหาวิทยาลัยเพิ่มเติม ซึ่งสิ่งนี้เองก็จะช่วยผลักดันวงการการศึกษา ค้นคว้า และวิจัยบ้านเราเช่นกัน ก็คือเรื่องของ “การปกป้องทรัพย์สินทางปัญญา” ครับ!

.

มหาวิทยาลัยเอง มีบทบาทในการรวบรวม, ส่งเสริม และพัฒนาองค์ความรู้ต่างๆ แต่บทบาทที่ผมมองว่ายังขาดไปอยู่ คือเรื่องของการ “ปกป้อง” สิ่งที่เราสร้างสรรค์ขึ้นมานั้น ให้ยังคงเป็นของสังคมไทยเราอยู่

.

อย่างน้อยๆ งานพวก Senior Project หรือ Project หลายๆ งานที่ใช้ไอเดีย หรือออกมาเป็น Product ได้เลย ผมคิดว่าน่าจะมีช่องทาง หรือการแนะนำจากมหาวิทยาลัย ให้เราได้มีโอกาสจดสิทธิบัตร หรือถ้าได้ Patent ในประเทศอย่างอเมริกา สำหรับบางงานวิจัยหรือไอเดียที่เจ๋งจริงๆ ก็คงจะเป็นเรื่องดีอย่างมากครับ เผื่อว่าเราจะได้นำมันไปต่อยอดเป็นธุรกิจ หรือแม้แต่อาจจะมีส้มหล่นมาซื้อสิทธิบัตรเหล่านี้ไป หรือในอนาคตเมื่อเรามีไอเดียต่างๆ เราเองก็จะได้สามารถปกป้องความคิดของเราไว้ได้

.

ในขณะเดียวกัน มหาวิทยาลัยเอง ก็อาจจะเข้ามามีส่วนร่วมในความเป็นเจ้าของความคิดและความรู้เหล่านี้ในบางส่วน เพื่อที่ว่าจะได้สร้างรายได้เพิ่มเติม และสามารถนำองค์ความรู้เหล่านั้นไปต่อยอดได้เช่นกัน

.

สรุปไอเดีย

ให้นิสิต นักศึกษา ได้เรียนรู้การจดสิทธิบัตร, Patent โดยมีมหาวิทยาลัยเป็นตัวเชื่อมประสาน และได้ลองจดสิทธิบัตรไว้เป็นของตัวเอง (ไม่ว่าจะจดสำเร็จหรือไม่ก็ตาม)

ข้อดี

1. เป็นการปกป้องสิทธิ์ในความคิด และความรู้ต่างๆ

2. มีประโยชน์กับทั้งไอเดียในปัจจุบัน และอนาคต

3. ส่งเสริมให้สังคมไทยให้ความสำคัญกับความคิดมากกว่านี้ (ประโยชน์ทางอ้อม)

ข้อเสีย

1. มหาวิทยาลัยเองต้องมีหน่วยงานเฉพาะสำหรับเรื่องนี้

2. ซ้ำซ้อนกับหน่วยงานรัฐบางหน่วย แต่ก็อย่างว่า หน่วยงานนั้นไม่เห็นจะทำอะไรเลย

.

ซึ่งผมว่าเรื่องนี้จริงๆ สามารถผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนการสอนได้อย่างไม่ยากเย็นนัก และจริงๆ ก็สามารถใช้ได้กับทุกคณะ ทุกภาควิชาของมหาวิทยาลัยเช่นกัน ดังนั้นประโยชน์ของการให้คาามรู้ และโอกาสในการปกป้ององค์ความรู้เหล่านี้ จะมีประโยชน์ต่อภาคการศึกษา ภาคธุรกิจ และสังคมไทยอย่างแน่นอนครับ

.

สำหรับบล็อกนี้ ผมเขียนจากไอเดียเท่าที่ผมมี ดังนั้นจริงๆ บางทีผมเองก็อาจจะเขียนผิดพลาดเรื่องประเด็นทางข้อกฎหมาย เกี่ยวกับการปกป้องความคิดไปบ้าง ถ้ามีใครมีไอเดียเพิ่มเติม หรือจะช่วยให้ความรู้เรื่องกฎหมายได้ ก็จะยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยครับ

.

สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ